Mleko krowie pasteryzowane zawiera 18-35 mg witaminy B1 w 100 ml

Mleko krowie pasteryzowane zawiera 18-35 mg witaminy B1 w 100 ml, W mleku krowim jest około 2 razy tyle witaminy B1, co w mleku kobiecym.
Niżej wymienione produkty zawierają w 100 g następującą liczbę mg witaminy B1: soja 500, wątroba wołowa lub cielęca 400, nerka wołowa lub cielęca 250, nerka jagnięcia 300, chude mięso jagnięcia 200, chude mięso wieprzowe 1200, szparagi 180, kalafiory 150, jaja około 145 (według Pattee).
Należy pamiętać, że tiamina jest niszczona przez gorąco proporcjonalnie do wysokości temperatury i czasu ogrzewania, niszczy ją także środowisko zasadowe.
Dodawanie sody do mleka czy też gotowanych jarzyn jest, więc szkodliwe.
Suche gorąco bardziej niszczy witaminę B12 niż wilgotne.
Zapotrzebowanie witaminy B12 wynosi: Dla dzieci w pierwszych miesiącach życia około 0,2 mg dziennie; Dzieci do 13 lat potrzebują od 0,4 do 1,2 mg dziennie; Młodzież od 13 do 20 lat do 1,2-2 mg dziennie; Kobieta w ciąży 1,3 mg dziennie; Kobieta karmiąca 2,0 mg dziennie; Kobieta poza okresem ciąży i karmienia 1,2 mg – 1,8 mg dziennie; Mężczyzna – od 1,5 do 2,3 mg dziennie.
Zapotrzebowanie na witaminę B1 jest w ścisłym związku z zapotrzebowaniem kalorycznym.
Keys podaje, że wystarcza 0,23 mg witaminy B1 na 1000 kalorii, Alexander zaleca 0,44 mg, a Holz 0,47 mg.
Przeciętnie przyjmuje się, że dla dorosłego człowieka wagi około 70 kg potrzeba 1-2 mg witaminy B1 dziennie (czyli 333-666 j.
m.
).
Wystarczająca ilość witaminy wyrażona w jednostkach międzynarodowych i podzielona przez liczbę kalorii w pożywieniu, pochodząca z części nietłuszczowej, powinna dać współczynnik 0,25 i wyższy.
Obniżenie się tego współczynnika wskazuje na niedobór witaminy B1.
Jeśli np.
liczba kalorii wynosi 2000, a ilość witaminy B, 2 mg, to 2000 = 0,33, czyli współczynnik jest większy od 0,25.
Natomiast przy tej samej liczbie kalorii nietłuszczowych i 1 mg witaminy B1 otrzymamy współczynnik 0,16 (z obliczenia 2000= 0,16) i podaż witaminy B12 jest tu niewystarczająca.
Witamina B1 jest używana w leczeniu najrozmaitszych stanów chorobowych.
Dobre wyniki uzyskano w leczeniu zapaleń nerwów obwodowych w alkoholizmie.
W roku 1928 Schattuch wysunął przypuszczenie, że zmiany tu spotykane zależą nie tyle od toksycznego działania alkoholu, ile od braku pewnych związków odżywczych.
Wiadomo dziś, że wskutek alkoholizmu rozwija się nieżyt żołądka, brak łaknienia, a równocześnie wzmaga się znacznie zapotrzebowanie na witaminę B1.
W przewlekłym alkoholizmie zmiany zależne od zajęcia nerwów obwodowych mogą ustąpić po podawaniu odpowiedniego pożywienia i witaminy B1, nawet, jeśli chorzy nie przestają pić alkoholu w tym czasie
[patrz też: szyny prądowe, najlepsze tusze do rzęs, Kabiny Sanitarne ]

Tags: , ,

Główną przyczyną beri-beri jest brak witaminy B1

Główną przyczyną beri-beri jest brak witaminy B1, której ustrój ludzki nie potrafi syntetyzować.
Chorobie sprzyjają pewne czynniki, jak ciężka praca fizyczna, gorączka, nadczynność tarczycy oraz inne, w których wzrasta zapotrzebowanie na witaminę B1 lub istnieją zaburzenia przewodu pokarmowego upośledzające przyswajanie tej witaminy.
W przebiegu beri-beri często współistnieją i inne niedobory odżywiania, zwłaszcza witaminy B1 (ryboflawiny) oraz kwasu nikotynowego.
Choroba atakuje głównie mięsień sercowy, ośrodkowy układ nerwowy, przewód pokarmowy.
Może przebiegać pod postacią ostrą lub przewlekłą.
Ostra postać występuje prawie zawsze u dzieci, przewlekła u dorosłych.
W postaci ostrej początek objawów klinicznych jest nagły.
Tętno przyspiesza się, występują obrzęki na kończynach dolnych, zjawia się sinica, zmniejsza się ilość dobowa moczu, jeśli chory nie jest leczony, umiera nagle.
U dorosłych początek jest powolny i podstępny.
Objawy wstępne są niewyraźne.
Rokowanie jest zależne od natężenia Objawów.
Śmiertelność waha się od 5 % w średnich przypadkach do 50% w ciężkich.
Duży wpływ na rokowanie ma zasób sił chorego, wiek oraz długość trwania choroby.
Chorzy z ostrymi objawami sercowo-naczyniowymi mają najmniej szans na wyzdrowienie.
Leczenie polega głównie na podawaniu witaminy BI, która może być stosowana doustnie, domięśniowo, dożylnie.
W postaci wstrzykiwań podajemy witaminę B1 przede wszystkim w ciężkich przypadkach połączonych z zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi lub sercowymi.
Stosujemy wtedy dożylnie 50 mg witaminy B1 w fizjologicznym roztworze soli 2 x dziennie.
W przypadkach przeciętnych wystarcza dwukrotne wstrzyknięcie podskórne 10 mg witaminy B12.
Prócz tego należy podawać drożdże, ziarna pszenicy, otręby ryżowe, mięso wieprzowe, mleko, jarzyny, ci z narządów wewnętrznych wątrobę, nerki i serce.
Witamina B1 jest bardzo rozpowszechniona w przyrodzie.
Zawierają ją kiełki nasion roślin zbożowych, strączki, drożdże, otręby.
Znajduje się w ryżu, grochu, bobie, soi, w narządach miąższowych, jak wątroba, nerki” serce.
Dobrym źródłem witaminy B1 jest również mięso wieprzowe.
Żółtka jaj i mleko także zawierają witaminę B1.
Siara pierwsza wydzielina gruczołu piersiowego praktycznie nie zawiera witaminy B12.
Gdy mleko zaczyna się wydzielać, stopniowo wzrasta w nim zawartość tiaminy, ale normalny jej poziom ustala się po około trzech tygodniach.
Dojrzałe mleko zawiera około 15 mg witaminy B1 w 100 ml.
Podanie witaminy B12 w czasie porodu domięśniowo lub w okresie poporodowym doustnie skraca czas potrzebny do osiągnięcia normalnego poziomu witaminy Bt, przeciętnie do 8 dni
[więcej w: Restauracja Bytom, najlepsze tusze do rzęs, urządzenia gastronomiczne ]

Tags: , ,

Niedobór witaminy B1 upośledza wydzielenie soku żołądkowego

Niedobór witaminy B1 upośledza wydzielenie soku żołądkowego, powoduje brak łaknienia, zaburzenia w trawieniu i przyswajaniu, zmniejsza napięcie i ruchliwość przewodu pokarmowego, doprowadza do osłabienia.
Najczęstszym jednak następstwem braku witaminy B1 jest zapalenie nerwów, zwłaszcza występujące w beri-beri, w alkoholizmie, cukrzycy i ciąży.
Notowano też wyleczenie półpaśca podawaniem witaminy B12.
Opisany w roku 1881 zespół Wernickego jest uzależniany od braku witaminy B1 (“mózgowa postać beri-beri”).
Najdawniej znanym zespołem powstającym wskutek braku witaminy B1 jest beri-beri.
Ten zespół kliniczny charakteryzuje się zapaleniem wielonerwowym, zanikami mięśniowymi, zaburzeniami w układzie krążenia i nieraz obrzękami.
Choroba ta była znana w Chinach przeszło 2600 lat przed naszą erą.
W roku 1642 Jacobus Bontius opisał tę jednostkę chorobową i podał, że tubylcy na Jawie nazywają ją beri-beri.
Beri-beri panowała nagminnie we flocie japońskiej, gdzie w ubiegłym stuleciu chorowało, a nawet umierało na nią wielu marynarzy.
Dopiero w roku 1882 Takaki, kierownik generalny służby zdrowia w marynarce japońskiej, doszedł do wniosku, że przyczyną choroby jest wadliwy sposób odżywiania.
W roku 1881 szkolny okręt Rinjio, który powrócił z podróży dokoła świata, przywiózł 169 chorych na 376 ludzi załogi, prócz tego w czasie rejsu 25 marynarzy zmarło.
W roku 1882 Takaki na okręcie Iaukuba zmienił sposób odżywiania: wprowadzono mięso, ryby, część łuszczonego ryżu zastąpiono jęczmieniem.
W czasie podróży na statku tym zachorowało tylko 14 osób, i to wyłącznie spośród tych, którzy nie jedli nowowprowadzonych pokarmów.
Od tego czasu beri-beri znikła z szeregów marynarki japońskiej.
Takaki uważał jednak, że chorobę można usunąć podawaniem mięsa i że głównym czynnikiem leczniczym jest białko.
Następne spostrzeżenia nad beri-beri poczynił holenderski lekarz Eijkman.
W roku 1897 w doświadczeniach na ptakach wykazał, że stosując, jako pokarm ryż polerowany można wywołać zapalenie wielonerwowe identyczne ze zmianami występującymi w beri-beri.
W dalszym ciągu swoich doświadczeń Eijkman stwierdził, że u chorych na beri-beri kur i gołębi poprawa lub wyleczenie następowało po podaniu wyciągu z otrąb ryżowych.
Dodanie tego wyciągu do polerowanego ryżu nie zapobiegało zapaleniu wielonerwowemu.
Wyniki swoich doświadczeń na ptakach zastosował Eijkman u ludzi.
Na podstawie bardzo bogatego materiału Eijkman zebrał następujące dane: na 10 000 ludzi odżywianych ryżem niepolerowanym wystąpił tylko jeden przypadek choroby beri-beri, u osób odżywiających się mieszaniną ryżu polerowanego i niepolerowanego na 100 osób były 4 przypadki beri-beri, natomiast wśród ludzi jedzących wyłącznie ryż polerowany zespół beri-beri występował aż w 391
[podobne: restauracja puławy, restauracja Wieliczka, restauracja kielce ]

Tags: , ,

Witaminy grupy B znalazły ogromne zastosowanie w lecznictwie

Witaminy grupy B znalazły ogromne zastosowanie w lecznictwie.
Przegląd wykazujący znaczenie witamin grupy B w patologii i terapii chorób wewnętrznych podał w naszym piśmiennictwie Józef Rydygier (Pol.
Arch.
M.
W.
, t.
XX, z.
1950).
WITAMINA B1 – TIAMINA, ANEURYNA Witamina B1, czyli tiamina – czynnik antyneurytyczny – została wyodrębniona przez Holendrów Jansena i Donatha w roku 1926.
Uczeni ci nie znali jednak jej budowy, którą zbadali dopiero Windaus i Grewe w roku 1935.
W roku 1936 Wilmams i Cline uzyskali syntetyczną witaminę B1.
Witamina B1 zawiera część azotanową i pirymidynową.
Witamina B1 jest szeroko rozpowszechniona w świecie roślinnym, występuje obficie w kiełkach nasion zbóż, w nasionach owoców strączkowych, w dużych ilościach w drożdżach i łuskach ryżu, także narządy zwierzęce zawierają witaminę B1 – wątroba, nerki, mięsień sercowy.
Dużo witaminy B1 zawiera mięso wieprzowe.
Witamina B1 bierze udział w oddychaniu komórek i przemianie węglowodanowej ustroju.
Tiamina łącząc się z dwiema cząsteczkami kwasu fosforowego staje się leofermentem karboksylazy.
Jest to tzw.
kokarboksylaza.
Witamina B1 bierze też udział w enzymatycznej reakcji, która zamienia ketowasy na aldehydy.
Jeszcze w toku 1911 dowiedziono (Neuburg i Hildesheimer), że drożdże zawierają enzym karboksylazę przeprowadzający ketokwasy waldehydy.
W roku 1932 Anhangen wykazał, że karboksylaza wymaga dla swej działalności koenzymu, a Lohmann i Scłvuster dowiedli, że koenzymem tym jest ester fosforowy witaminy B12 – kolcarboksy laza, (kokarboksylasa jest dwufusfotiaminą i stanowi grupę prostetyczną karboksylazy; enzym ten ułatwia dekarboksylację): Dwufosfotiamina.
Karboksylaza, jest związkiem magnezu, dwufosfotiaminy i białka, jej ciężar cząsteczkowy wynosi około 75 000.
Peters i jego współpracownicy dowiedli, że witamina B1 zwiększa zużycie tlenu przez tkankę mózgową zmniejsza gromadzenie się kwasu pirogronowego.
W razie braku witaminy B1 w tkankach gromadzi się kwas pirogronowy.
Witamina B12 wywiera silny wpływ zwłaszcza na przemianę węglowodanową w ośrodkowym układzie nerwowym.
Dużo witaminy B1 zawierają półkule mózgowe i zwoje podstawy mózgu, w mięśniu sercowym jest ona potrzebna do utlenienia kwasu mlekowego.
Witamina B12 wpływa również na gospodarkę wodną.
Niedobór witaminy B1 powoduje obrzęki oraz zmniejszenie się ilości białka w krwi, mechanizm tego działania, nie jest jasny.
Witamina B12 odgrywa także ważną rolę w mięśniu sercowym, gdzie pobudza czynność węzła zatokowego, ułatwia zużytkowanie glikogenu w mięśniu sercowym i zapobiega gromadzeniu się kwaśnych produktów metabolizmu tkankowego
[podobne: restauracja Wieliczka, Kabiny Sanitarne, agencje hostess ]

Tags: , ,